همه چیز دونی!

فضاپیمای کاسینی که در سال 2004 به ملاقات زحل رفت، همچنان در اطراف این سیاره و اقمارش گردش می کند و زیباترین تصاویر و مهترین اطلاعات مربوط به این سیاره و خانواده اش را، به سمت زمین مخابره می نماید.

ماموریت کاوشگر فضایی کاسینی  قرار بود تیرماه امسال به پایان برسد ولی ناسا قصد دارد ماموریت کاسینی-هویگنس را تا دو سال دیگر تمدید کند. اکتشافات تاریخی این دو کاوشگر، انقلابی در دانسته‌ های ما نسبت به سیاره‌ی زحل و قمرهایش ایجاد کردند.

 با 2 سال تمدید ماموریت کاسینی، این کاوشگر قادر خواهد بود 60 بار دیگر به دور زحل بگردد و ملاقات‌های هیجا‌ن انگیزی با قمرهایش داشته باشد. این ملاقات‌ها شامل 26 بار ملاقات با بزرگترین قمر زحل، «تیتان»، 7 بار ملاقات با «انسلادوس»( Enceladus) و یک بار ملاقات با «رئا»( Rhea)، «دیون»(Dione) و هلن (Helene) خواهد بود. همچنین در طی این مدت کاسینی به بررسی زحل، حلقه ها و مغناطیس‌کره‌ی آن خواهد پرداخت.

 تصاویر بی نظیر از زحل و خانواده اش


ادامه مطلب


نوع مطلب : نجوم، عكس، 
برچسب ها :
جمعه 12 فروردین 1390 :: نویسنده : فربد رحیمی نیک
این بخش در پاسخ به سوال کاربری به نام اکبری می آید.

آیا 2012 پایان جهان خواهد بود؟ روزی که درآن به دلیل وقوع یکی از حوادث طبیعی مانند برخورد یک سیارک به زمین همه انسان ها در سرار جهان خواهند مرد و حیات بر روی زمین از بین خواهد رفت؟ بدون شک نخستین جوابی که به ذهن بسیاری از ما خطور خواهد کرد "خیر" خواهد بود. پایان دنیا در این سال غیرممکن است.

اما از کجا اینقدر مطمئنیم؟ چطور می دانیم که این اتفاق هرگز نخواهد افتاد؟ ما با اطمینان از اینکه همیشه کسانی هستند که بیش از ما به برسی چنین مسائلی می پردازند و اگر روزی قرار بر این باشد که چنین اتفاقی بی افتد حتماً جلوی آن را خواهند گرفت به سادگی از آن گذشته و چنین مسائلی را غیرممکن اعلام میکنیم. اما آیا تاکنون به این موضوع فکر کرده اید که اگر این موضوع حقیقت داشته باشد، به بسیاری از دلایل جوامع و دولت ها از بیان آن خودداری خواهند کرد!؟ آیا میدانید که چنین پروسه ای در طول حیات سیارات کاملاً طبیعی بوده و بارها اتفاق افتاده می افتد؟ تاکنون توجه کرده اید که از مهمترین دلایل انقراض دایناسورها یکی از همین حوادث طبیعی بوده است؟

شاید یکی از مشکلات اساسی بسیاری از انسان ها همین موضوع باشد! البته نه سال 2012. بلکه برخورد سطحی و بی توجهی به بسیاری از اتفاقاتی که روزانه در پیرامون آنها در حال وقوع است. عده زیادی بر پایان دنیا در سال 2012 اعتقاد دارند . بد نیست تا پیش از هرگونه پاسخی مبنی بر قبول یا رد این نظریه نتایج تحقیقات ناسا که در زیر ارائه شده را نیز در ارتباط با این سال بدانید. قضاوت اینکه آیا 2012 یا 2020 پایان دنیا است یا خیر با شما !

آیا Y2K را به خاطر می آورید؟ به خاطر برنامه ریزی موثر و تحلیل های دقیق و موفقیت آمیز ، این سال بدون ناله و شیون زیادی آمد و رفت. گذشته از اثرات ویژه و احساس برانگیز 21 دسامبر 2012، آن روز پایان دنیا نخواهد بود.

2012 نیز همانند Y2K مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته است . برخلاف برخی از عقاید عمومی موجود، پشت پرده پایان دنیا به سرعت آشکار شد. دانشمندان ناسا به سوالات مختلفی که درباره 2012 پرسیده شده پاسخ گفته اند که در ذیل آورده شده است.

سوال: آیا در 2012 تهدیدی برای زمین وجود دارد یا خیر؟ بسیاری از وب سایت ها می گویند که دنیا در دسامبر 2012 پایان خواهد یافت.

جواب: در 2012 هیچ اتفاق بدی برای زمین رخ نخواهد داد. سیاره مان برای بیش از 4 میلیارد سال به خوبی به حیات خود ادامه خواهد داد. دانشمندان مشهوری در سراسر دنیا تایید کرده اند که در 2012 هیچ تهدیدی برای زمین وجود نخواهد داشت.

سوال: منشاء این پیش بینی که جهان در 2012 پایان خواهد یافت از کجاست؟

جواب: داستان از اینجا شروع شد که نیبرو (Nibiru) به سمت زمین در حرکت است. نیبیرو یک سیاره فرضی است که توسط سامریانز عنوان شد. این حادثه اساساً برای ماه می 2003 پیش بینی شده بود اما وقتی در آن تاریخ هیچ اتفاقی نیفتاد، روز رستاخیز به دسامبر 2012 تغییر یافت. این دو افسانه با پایان دوره ها در تقویم باستانی مایان (Mayan) مصادف با انقلاب زمستانی (winter solstice) 2012 همزمان شده. از اینرو روز رستاخیز را مصادف با 21 دسامبر 2012 دانستند.

سوال: آیا تقویم مایان در 21 دسامبر 2012 پایان می یابد؟

جواب: درست مثل تقویمی که به دیوار آشپزخانه تان آویزان کرده اید و در آن هیچ روزی بعد از 31 دسامیر مشخص نشده، در تقویم مایان نیز هیچ موردی برای روز 21 دسامبر 2012 تعیین نشده. در این تاریخ دوره طولانی مدت مایان پایان می یابد. اما پس از آن _ درست مثل تقویم شما که دوباره در تاریخ 1 ژانویه شروع می شود_ در تقویم مایان نیز دوره طولانی مدت بعدی شروع می شود.

سوال: آیا پدیده ای مثل یک برخورد عظیم اتفاق خواهد افتاد؟

جواب: در دهه بعدی هیچ برخورری اتفاق نخواهد افتاد، زمین در 2012 با هیچ جرم آسمانی برخورد نخواهد کرد، حتی اگر برخوردی هم وجود داشته باشد اثرات آن بر روی زمین بسیار ناچیز خواهد بود. زمین و خورشید در ماه دسامبر تقریباً در مرکز کهکشان راه شیری قرار میگیرند و این پدیده ای است که به طور سالانه اتفاق می افتد.

صحنه ای از motion picture 2012. Courtesy Columbia Pictures

دان یومانس (Don Yeomans) دانشمند محقق ارشد ناسا می گوید: "ظاهراً علاقه و توجه زیادی نسبت به اجرام آسمانی، موقعیت و مسیر حرکت آنها در پایان سال 2012 وجود دارد. من عاشق یک کتاب خوب یا یک فیلم مثل the next guy هستم، اما اجرام پرنده در فضای خیالی، تلوزیون و فیلم ها پایه علمی ندارند. حتی اخبار جعلی از ناسا نیز در آنها دیده می شود..."

سوال: آیا یک سیاره یا کوتوله قهوه ای (brown dwarf) بنام نیبیرو (Nibiru) یا سیاره ایکس (Planet X) یا اریس (Eris) وجود دارد که در حال نزدیک شدن به زمین و تهدید آن باشد؟

جواب: نیبیرو و داستان های دیگر درباره سیارات متمرد یک برنامه و شوخی اینترنتی بیش نیست و پایه و اساس واقعی ندارد. اگر نیبیرو و سیاره ایکس واقعی بود و قرار بود تا 2012 با زمین برخورد داشته باشد، اخترشناسان حداقل طی دهه گذشته باید آن را شناسایی می کردند و الان نیز با چشم غیر مسلح قابل رویت بود. بدیهی است که چنین چیزی وجود ندارد. اریس واقعیت دارد اما آن یک سیاره کوچک مثل پلوتو (Pluto) است که در حاشیه خارجی منظومه شمسی باقی خواهد ماند. کمترین فاصله ای که تا زمین باید طی کند 4 میلیارد مایل است.

سوال: تئوری تغییر قطبیت (polar shift) چیست؟ آیا حقیقت دارد که پوسته زمین به دور هسته چرخش 180 درجه دارد که به طور روزانه انجام می گیرد؟

جواب: واژگونی در چرخش زمین امری محال و غیرممکن است. حرکات آهسته قاره وجود دارد (مثلاً قاره قطب جنوب در صدها میلیون سال قبل در نزدیک استوا قرار داشته) اما اظهار واژگونی قطب ها یک موضوع بی ربط است. هرچند بسیاری از سایت ها برای افراد ساده حرف هایی دارند. آنها اظهار می کنند ارتباطی بین چرخش و قطبیت مغناطیسی زمین وحود دارد که به طورت غیر منظم تغییر می کند. یک واژگونی مغناطیسی نیز وجود دارد که به طور متوسط هر 400000 سال یکبار بروز می کند. تا جایی که ما می دانیم یک چنین واژگونی مغناطیسی ای هیچ خطری برای حیات روی زمین در بر ندارد. به هر حال وقوع یک واژگونی مغناطیسی تا چند هزاره بعدی غیر محتمل است.

زمین به صورت یک مرمر آبی رنگ (Blue Marble): کلکسیون تصاویر Next Generation رنگ سطح کره زمین را با شفافیت زیاد نشان می دهد. این تصویر آمریکای جنوبی را در سپتامبر 2004 نشان می دهد.

سوال: آیا زمین در سال 2012 در خطر برخورد با یک شهاب سنگ قرار دارد؟

جواب: زمین همیشه در معرض خطر برخورد دنباله دارها و آستروئیدها (asteroids) بوده است هرچندکه برخوردهای بزرگ بسیار نادر هستند. آخرین برخورد بزرگ مربوط به 65 میلیون سال قبل بود که منجر به انقراض دایناسورها گردید. امروز اخترشناسان ناسا در حال انجام یک بررسی و کاووش به نام «گارد فضایی» (Spaceguard Survey) هستند تا هر آستروئید نزدیک به زمین را خیلی قبل تر از برخوردش با زمین شناسایی کنند. در حال حاضر هیچ آستروئید تهدید کننده ای - مثل آستروئیدی که دایناسورها را کشت – را شناسایی نکرده اند. تمام کارهای انجام گرفته به صورت علنی همراه با اکتشافات به دست آمده به طور روزانه در وب سایت NEO Program Office website ناسا قرار می گیرد. بنابراین شما می توانید خودتان ببینید که هیچ برخوردی در 2012 برای زمین پیش بنی نشده است.

سوال: نظر دانشمندان ناسا درباره نامعلوم بودن روز رستاخیز چیست؟

جواب: برای اظهار نظر درباره هرگونه تغییر دراماتیک و یا ناخوشایند در 2012، علم در کجا قرار گرفته؟شواهد و مدارک آن چیست؟ هیچ چیزی وجود ندارد. در تمام ادعاهای تخیلی بیان شده در کتاب ها، فیلم ها، مدارک و یا در اینترنت ما نمی توانیم حقیقت وجودی این روز را تغییر دهیم. هیچ مدرک قابل اعتمادی برای هرگونه ادعایی مبنی بر وقوع حادثه غیر عادی در دسامبر 2012 وجود ندارد.






نوع مطلب : نجوم، سوالات شما، 
برچسب ها :
پنجشنبه 11 فروردین 1390 :: نویسنده : فربد رحیمی نیک
ماشین حساب

تبدیل مختصات یک دستگاه به دستگاه دیگر

در مقالات پیشین با سه نوع مختصات سماوی آشنا شدیم: مختصات افقی، مختصات استوایی و مختصات دایرة الروجی

بسیار اتفاق می افتد که مختصات یک جرم سماوی در یکی از دستگاه ها را در اختیار داریم ولی به مختصات آن در دستگاه دیگری نیازمندیم. در این موارد باید از فرمول های ارایه شده برای تبدیل دستگاه ها به یکدیگر استفاده نماییم. ما در اینجا به ذکر سه فرمول از کتاب فرمول های ستاره شناسی برای محاسبها تالیف جین میوس[1] بسنده می کنیم. برای یافتن فرمول های بیشتر و اثبات هریک از فرمول ها می توانید به منابع مفصل نجومی دیگر[2] مراجعه نمایید. در فرمول های زیر RA و d بعد و میل, l و b طول و عرض دایره البروجی, a و A ارتفاع و سمت, e تمایل دایره البروجی که برای سال 2000 معادل 4392911/23 درجه محاسبه شده است, j عرض جغرافیایی و H زاویه ساعتی محلی است که از جنوب به سمت غرب به ازای هر 15 درجه یک ساعت محاسبه می شود.

 

1- تبدیل مختصات استوایی به دایرة البروجی:

tan l =  (sin RA cos e +tan d sin e)/cos RA 

 sin b = sin d cos e - cos d sin e sin RA  

2- تبدیل مختصات دایرة البروجی به استوایی:

tan RA =  (sin l cos e - tan b sin e) /cos l

  sin d = sin b cos e + cos b sin e sin l

 

3- تبدیل مختصات استوایی به مختصات افقی:

tan A =  sin H /(cos H sin j - tan d cos j)

sin RA = sin j sin d + cos j cos d cos H

 

منابع:

[1] جین میوس, فرمول های ستاره شناسی برای محاسب ها, ترجمه محمود لایقی فیروزآبادی.- مشهد: معاونت فرهنگی آستان قدس رضوی, 1368.

[2] و. م. اسمارت, نجوم کروی, ترجمه داود محمدزاده جسور.- تهران: مرکز نشر دانشگاهی, 1375.

نویسنده:

دکتر محمد سمیعی

تنظیم برای وبلاگ:

فربد رحیمی نیک





نوع مطلب : نجوم، 
برچسب ها :
چهارشنبه 10 فروردین 1390 :: نویسنده : فربد رحیمی نیک

دروس نجوم اسلامی: دستگاه مختصات دایرة البروجی

دروس نجوم اسلامی: دستگاه مختصات دایرة البروجی

در مقاله پیشین با مختصات استوایی آشنا شدید. برای تعیین مختصات اجرام سماوی می توان از مختصات دایرة البروجی نیز استفاده کرد. چنانچه می دانید محور چرخش وضعی زمین, روی مدار زمین به دور خورشید, بصورت عمودی قرار نگرفته است. این محور زاویه ای حدود 23 درجه و 27 دقیقه با حالت عمودی خود می سازد. همین زاویه باعث می شود که فصل های مختلف, پدید بیاید. بنابراین ما به عنوان ناظر زمینی چنین می پنداریم که خورشید به جای این که با یک زاویه به طرف ما بتابد, با زاویه میلی بین 23 درجه و 27 دقیقه جنوبی و 23 درجه و 27 دقیقه شمالی در آسمان تغییر مکان می دهد.

از دید ناظر زمینی خورشید در طی مسیر خود بین ستارگان, مداری را طی

دروس نجوم اسلامی: دستگاه مختصات دایرة البروجی

می کند که با استوای سماوی زاویه مزبور را تشکیل می دهد (e=23:27). به مدار حرکت خورشید در آسمان دایرة البروج گفته می شود. در آسمان دوازده صورت فلکی مشخص کننده دایره البروج هستند که در حقیقت خورشید در یک سال شمسی از میان هریک از این صور فلکی عبور می کند. این صور فلکی که ابداع اسامی آنها به بیش از 2000 سال قبل می رسد, هرکدام مشخص کننده یک برج(یا به تعبیر امروزی: ماه) از سال شمسی هستند. مثلا هنگامی که خورشید به صورت فلکی حمل وارد می شود, ما در برج حمل که معادل فروردین ماه است, وارد می شویم و وقتی وارد عقرب می شود, ما در آبان ماه قرار گرفته ایم. در ادامه به توضیح بیشتری در مورد دایره البروج خواهیم پرداخت, ذکر این مقدمه در اینجا به خاطر کمک به درک دستگاه مختصات دایره البروجی است.

تفاوت این دستگاه با دستگاه استوایی آن است که به جای ملاک قرار دادن استوای سماوی در کره سماوی, دایره البروج را مبدا قرار می دهیم.

در این دستگاه از دو مشخصه عرض که با حرف لاتین (b) نمایش داده می شود و طول که با (l) نمایش داده می شود, استفاده می کنیم. عرض هر نقطه مبین فاصله زاویه ای آن از دایره البروج است و بین 0 و 90 درجه شمالی (مثبت) و جنوبی (منفی) در حال تغییر است. طول هر نقطه نیز فاصله زاویه ای از اعتدال بهاری است, ولی در اینجا بجای امتداد استوای سماوی از امتداد دایره البروج استفاده می کنیم. مقدار طول بین 0 تا 360 درجه از شرق به طرف غرب اندازه گیری می شود.

چنانچه در تعریف این دستگاه گذشت, عرض خورشید در این دستگاه همواره صفر است (0 = b) و طول آن متناظر با یک سال شمسی از صفر تا 360 درجه تغییر می کند. اول بهار طول دایره البروجی خورشید, صفر است, در اول تابستان 90 درجه و در ابتدای پاییز, 180 درجه و در شروع زمستان 270 درجه می باشد.

دروس نجوم اسلامی: دستگاه مختصات دایرة البروجی

اجزای منظومه شمسی شامل سیارات و اقمار آنها نیز با اختلاف کمی در دایره البروج حرکت می کنند. مثلا ماه با عرض دایره البروجی حداکثر 5 درجه شمالی یا جنوبی رصد می شود. بنابراین، این دستگاه مختصات برای مطالعه اجزای منظومه شمسی, دستگاه خوبی است.

نویسنده:

دکتر محمد سمیعی

تنظیم برای وبلاگ:فربد رحیمی نیک





نوع مطلب : نجوم، 
برچسب ها :
سه شنبه 9 فروردین 1390 :: نویسنده : فربد رحیمی نیک

دستگاه مختصات استوایی

دروس نجوم اسلامی: دستگاه مختصات استوایی

در درس قبل با دستگاه مختصات افقی

برای تعیین موقعیت اجرام سماوی در آسمان آشنا شدید. علی رغم سهولت درک دستگاه مختصات افقی, این دستگاه کاملا به موقعیت ناظر روی کره زمین بستگی دارد. مثلا اگر برای کسی که در شهر قم ایستاده است, ارتفاع خورشید در این لحظه 50 درجه باشد, برای کسی که در تهران به خورشید نگاه کند, این ارتفاع اندکی بیشتر (51 درجه) یا کمتر(49 درجه) است. بنابراین نمی توان از این دستگاه برای مشخص نمودن محل ستارگان, بدون در نظر گرفتن موقعیت ناظر, بهره گرفت. برای این کار از دستگاه های دیگر مختصات استفاده می شود. یکی از این دستگاه ها، دستگاه مختصات استوایی است.

اگر عالم را مانند یک کره بزرگ فرض نماییم که ما در مرکز کره قرار گرفته ایم و ستارگان و سیاره ها بر روی سطح کره پراکنده شده اند, بهتر می توانیم این دستگاه مختصات را درک کنیم. اینکه ستارگان با فواصل متفاوتی از ما در آسمان قرار گرفته اند, ولی اگر روی سطح کره فرض شوند, همه یک فاصله با ما خواهند داشت, اشکال بجایی نیست, زیرا به خاطر فواصل بسیار دور اجرام سماوی, می توانیم فاصله همه آنها را بینهایت فرض کنیم.

با تصور این کره سماوی فرض کنید می خواهیم موقعیت یک ستاره را روی کره مشخص کنیم. برای این کار دقیقا همان کاری را انجام می دهیم که در مورد مشخص نمودن یک نقطه روی کره زمین توسط عرض و طول جغرافیایی انجام می دادیم. با این تفاوت که فاصله زاویه ای آن نقطه با استوای سماوی(دایره عظیمه ای که از امتداد استوای زمین روی کره سماوی ایجاد می شود) را میل آن نقطه می نامیم که با حرف لاتین (d) مشخص می گردد. به جای نصف النهار گرینویچ در اینجا ابتدای برج حَمَل (نقطه آغاز اعتدال بهاری) را در آسمان به عنوان مبدا قرار می دهیم. از مبدا به طرف شرق حرکت می کنیم تا به نقطه مورد نظرمان برسیم, کمانی که در این بین قرار می گیرد, زاویه بُعد می نامیم و آن را با (RA) نشان می دهیم.

زاویه میل با درجه بین 0 و 90 درجه مشخص می شود و برای شمال استوای سماوی به طرف قطب شمال سماوی مثبت و در جهت قطب جنوب سماوی منفی است. ولی زاویه بُعد که بین 0 تا 360 درجه در حال تغییر است, با ساعت و دقیقه و ثانیه نمایش داده می شود. کل 360 درجه در 24 ساعت نمایش داده می شود که هر ساعت مبین 15 درجه قوسی است.

دروس نجوم اسلامی: دستگاه مختصات استوایی

مثلا وقتی گفته می شود که شعرای یمانی پر نور ترین ستاره آسمان با قدر 6/1 واقع در صورت فلکی کلب اکبر, در مختصات ( درجه 17- = d و 6 ساعت و 40 دقیقه = RA) قرار گرفته است, یعنی این ستاره 17 درجه پایین تر از استوای سماوی است و در موقعیت 100 درجه (= 6ساعت و 40 دقیقه) از اعتدال بهاری به سمت مشرق قرار گرفته است. موقعیت این ستاره در این دستگاه مختصات, صرف نظر از موقعیت ناظر, ثابت است.  

نویسنده:

دکتر محمد سمیعی

تنظیم برای وبلاگ:فربد رحیمی نیک





نوع مطلب : نجوم، 
برچسب ها :
دوشنبه 8 فروردین 1390 :: نویسنده : فربد رحیمی نیک

دروس نجوم اسلامی: دستگاه مختصات افقی

«ابزارآلات رصدخانه ی مراغه»

همانطور که لازم است برای مشخص نمودن یک نقطه روی کره زمین از عرض و طول جغرافیایی استفاده کنیم, باید بتوانیم موقعیت هر جرم سماوی را نیز در یک دستگاه مختصات مشخص نماییم. یکی از ساده ترین این دستگاه ها دستگاه مختصات افقی است.

در این دستگاه هر جسم با دو مؤلفه سمت و ارتفاع, مشخص می شود. برای تعریف این دو مؤلفه باید فرض کنیم که ما در مرکز یک دایره قرار گرفته ایم و افقی که در اطراف ما گسترده شده است, دایره ای است که از شمال شروع می شود و از مشرق به جنوب, سپس به غرب گسترش می یابد. همچنین آسمان بالای سر ما مانند یک نیم کره است که ما در مرکز آن ایستاده ایم. هر جرم سماوی را که در آسمان فرض کنیم, مشخص کننده نقطه ای از آن نیم کره فرضی است. بالاترین نقطه این نیم کره را سمت الرأس می نامیم.

زاویه سمت که با (A) نمایش داده می شود, نشانگر اینست که نقطه مورد نظر چند درجه با شمال فاصله دارد. مقدار زاویه سمت بین 0 تا 360 درجه از طرف شمال به مشرق اندازه گیری می شود. بنابراین زاویه سمت مشرق, 90 درجه و زاویه سمت جنوب 180 درجه و زاویه سمت مغرب 270 درجه فرض می شود. زاویه ارتفاع که با (a) نمایش داده می شود, زاویه ای است که اگر از سمت الراس، کمانی به طرف نقطه مورد نظر سپس به افق بکشیم, نقطه مورد نظر با افق تشکیل می دهد. ارتفاع اشیایی که در افق هستند, صفر و ارتفاع سمت الراس 90 درجه است. بنابراین اگر مثلا ماه در سمت 250 درجه و ارتفاع 10 درجه قرار گرفته باشد, در ناحیه جنوب غربی قرار گرفته و برای رؤیت آن باید, 10 درجه سر خود را بالا ببریم.

دروس نجوم اسلامی: دستگاه مختصات افقی

اگر در حرکت وضعی زمین که از جهت غرب به شرق, انجام می شود, قدری تامل نماییم, متوجه می شویم که تمامی اجرام سماوی از شرق طلوع می کنند و هنگامی که به نصف النهار ناظر (نصف النهاری که از نقطه ای که ناظر در آن ایستاده است, می گذرد) می رسند, حداکثر ارتفاع خود را پیدا می کنند و مجددا در نیمه دوم مسیر خود, رفته رفته ارتفاع خود را از دست داده و در سمت غرب, غروب می نمایند. از همین رو است که در ظهر شرعی خورشید حداکثر ارتفاع را دارد و دقیقا در جهت جنوب (برای مثل شهر قم) یا شمال  روی نصف النهار ناظر قرار می گیرد.

 

نویسنده:

دکتر محمد سمیعی

تنظیم برای وبلاگ: فربد رحیمی نیک





نوع مطلب : نجوم، 
برچسب ها :


( کل صفحات : 2 )    1   2   
درباره وبلاگ


همونی که بود!

مدیر وبلاگ : هومن همه چیز دون!
نظرسنجی
بعد از این همه مدت که از سن همه چیز دونی گذشته کلا چطوری بوده؟







آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
 
   
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو | Buy Website Traffic